آخرین شب شماره ۱۰؛ مسی چگونه از آرژانتین خداحافظی کرد؟
اخبار دماوند - لیونل مسی در آخرین حضور ملی خود، مقابل بنین نقش مستقیم روی هر سه گل آرژانتین داشت؛ یک پایان باشکوه برای بیش از دو دهه حضور در پیراهن آلبیسلسته.
آخرین بازی لیونل مسی با پیراهن تیم ملی آرژانتین، برخلاف بسیاری از پایانهای بزرگ در فوتبال، با شکست یا نمایش کمفروغ تمام نشد؛ او در شبی که بیش از ۸۵ هزار نفر در ورزشگاه مونومنتال بوئنوسآیرس برای خداحافظی با کاپیتان خود گرد آمده بودند، یک گل زد، دو گل ساخت و آرژانتین را با پیروزی ۳ بر صفر مقابل بنین بدرقه کرد.
این مسابقه پایان رسمی یکی از طولانیترین و پرافتخارترین فصلهای ملی فوتبال جهان بود؛ فصلی که از سال ۲۰۰۵ آغاز شد و بیش از دو دهه ادامه داشت. مسی در حالی پیراهن آلبیسلسته را کنار گذاشت که دیگر نیازی نداشت برای اثبات جایگاه خود در تاریخ فوتبال آرژانتین بجنگد؛ جام جهانی، کوپا آمریکا و دهها رکورد فردی، پرونده او را تکمیل کرده بودند.
یک شب برای فوتبال، نه فقط برای نتیجه
دیدار آرژانتین و بنین در ظاهر یک مسابقه دوستانه بود، اما اهمیت آن بسیار فراتر از نتیجه ۳-۰ قرار داشت. این آخرین حضور مسی در تیم ملی آرژانتین بود و ورزشگاه مونومنتال برای مراسمی آماده شده بود که بیشتر به بدرقه یک قهرمان ملی شباهت داشت تا یک مسابقه معمولی.
هواداران از همان ابتدا نام شماره ۱۰ را فریاد زدند و بخش مهمی از مراسم نیز حول تقدیر از بازیکنی شکل گرفت که طی بیش از دو دهه، تاریخ فوتبال آرژانتین را تغییر داد.
مسی در آخرین مسابقه ملی خود، مستقیماً روی هر سه گل آرژانتین اثر گذاشت؛ ابتدا با ارسال کرنر، سپس با پاس گل و در نهایت با گلزنی از روی نقطه پنالتی.
آرژانتین در نیمه دوم؛ مسی هنوز همان مسی بود
نیمه نخست دیدار بدون گل به پایان رسید و بنین توانست برای مدتی مقاومت کند. اما داستان مسابقه در نیمه دوم تغییر کرد.
در دقیقه ۴۸، ارسال کرنر مسی به گل نیکولاس اوتامندی انجامید و آرژانتین یک بر صفر پیش افتاد. در دقیقه ۶۱ نیز مسی با پاس خود نیکو پاز را در موقعیت گل قرار داد تا نتیجه ۲-۰ شود.
ده دقیقه بعد، نوبت خود شماره ۱۰ بود که نامش را برای آخرین بار در جدول گلزنان آرژانتین ثبت کند. مسی در دقیقه ۷۱ پنالتی را به گل تبدیل کرد و نتیجه ۳-۰ شد.
آخرین بازی او با پیراهن آرژانتین، در واقع خلاصهای از مهمترین ویژگیهای فوتبال مسی بود؛ سازندگی، تصمیمگیری، تأثیرگذاری و در نهایت گلزنی.
آخرین عددها؛ ۲۰۸ بازی و ۱۲۶ گل
پس از این مسابقه، مسی دوران خود در تیم ملی بزرگسالان آرژانتین را با ۲۰۸ بازی و ۱۲۶ گل به پایان رساند و به رکورددار بیشترین بازی و بیشترین گل در تاریخ تیم ملی کشورش تبدیل شد.
گل مقابل بنین، صدوبیستوششمین گل ملی او بود؛ گلی که از نظر عددی یکی دیگر از رکوردهایش محسوب میشود، اما اهمیت واقعی آن در زمان و مکان به ثمر رسیدنش بود: آخرین گل یک مهاجم افسانهای برای تیمی که بخش بزرگی از زندگی حرفهای خود را با آن تعریف کرده بود.
از کودکی تا شماره ۱۰؛ شروعی که اصلاً شبیه پایان نبود
داستان ملی مسی در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ در بوداپست آغاز شد؛ زمانی که او در دیدار برابر مجارستان برای نخستین بار پیراهن تیم ملی بزرگسالان آرژانتین را پوشید.
آن شروع چندان رؤیایی نبود. مسی پس از ورود به زمین تنها چند ثانیه در مسابقه ماند و از زمین اخراج شد. کمتر کسی در آن شب میتوانست تصور کند همین بازیکن جوان، بیش از دو دهه بعد با رکوردهای تاریخی در تعداد بازی و گل ملی، در برابر دهها هزار آرژانتینی از تیم ملی خداحافظی خواهد کرد.
سالهایی که آرژانتین برای مسی کافی نبود
مسیر ملی مسی در سالهای نخست با موفقیت همراه نبود. شکست در فینال جام جهانی ۲۰۱۴ برابر آلمان و ناکامی در فینالهای کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، فشار سنگینی بر او وارد کرد.
موضوع فقط شکست نبود؛ در بخشی از جامعه فوتبال آرژانتین، مسی بهخاطر اینکه نتوانسته بود موفقیتهای باشگاهیاش در بارسلونا را با تیم ملی تکرار کند، با انتقاد روبهرو میشد.
اما همین دوره تلخ، بخش مهمی از معنای میراث او را ساخت. مسی میتوانست پس از چند ناکامی کنار بکشد، اما برگشت؛ و بازگشت او در نهایت به یکی از بزرگترین دورههای تاریخ فوتبال آرژانتین منجر شد.
چه چیزی رابطه مسی و آرژانتین را تغییر داد؟
شاید مهمترین تغییر، نه در سبک بازی مسی بلکه در نگاه مردم به او اتفاق افتاد. پیش از قهرمانی کوپا آمریکا در سال ۲۰۲۱، بخش مهمی از بحثها درباره مسی حول این سؤال میچرخید که آیا او میتواند سرانجام برای آرژانتین یک جام بزرگ به دست بیاورد یا نه.
اما بعد از ۲۰۲۱، این سؤال تغییر کرد. قهرمانی کوپا آمریکا، سپس فینالیسیمای ۲۰۲۲ و مهمتر از همه جام جهانی قطر، مسی را از بازیکنی که باید خودش را به مردم ثابت کند به بخشی از خاطره جمعی آرژانتین تبدیل کرد.
جام جهانی ۲۰۲۶؛ آخرین حسرت
یکی از نکات مهم در تحلیل پایان دوران ملی مسی، جام جهانی ۲۰۲۶ است. آرژانتین بار دیگر به فینال رسید، اما این بار اسپانیا قهرمان شد. مسی در این تورنمنت تعداد بازیهای خود در تاریخ جام جهانی را به ۳۴ رساند و به رکورددار تعداد حضور در مسابقات این رقابتها تبدیل شد.
شکست در فینال ۲۰۲۶ البته نمیتواند میراث جام جهانی ۲۰۲۲ را پاک کند. مسی چهار سال پیش به مهمترین رؤیای دوران حرفهای خود رسیده بود. به همین دلیل، فینال ۲۰۲۶ بیشتر شبیه آخرین صفحه یک فصل بود تا شکستی که بتواند تعریف کارنامه او را تغییر دهد.
مسی در حالی تیم ملی را ترک کرد که دیگر سؤال اصلی درباره توانایی او برای قهرمانی نبود؛ سؤال به این تبدیل شده بود که فوتبال جهان تا چه زمانی میتواند حضور شماره ۱۰ را تماشا کند.
از بارسلونا تا میامی؛ میراثی فراتر از آرژانتین
البته داستان مسی فقط داستان تیم ملی نیست. بخش عظیمی از جایگاه او در فوتبال جهان در بارسلونا شکل گرفت؛ باشگاهی که مسی در آن به نماد یک نسل تبدیل شد و رکوردهای تاریخی متعددی ثبت کرد.
مسی در بارسلونا با چهار قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و ۱۰ قهرمانی لالیگا و دهها جام و رکورد فردی، یکی از درخشانترین دورههای تاریخ فوتبال باشگاهی را رقم زد.
بعد از بارسلونا، دو فصل را در پاریسنژرمن گذراند و سپس در سال ۲۰۲۳ راهی اینتر میامی شد. انتقال به آمریکا، فصل متفاوتی را در زندگی حرفهای او آغاز کرد؛ فصلی که در آن مسی همچنان به ساختن کارنامه خود ادامه داده است.
افتخاراتی که پایان داستان را معنا میکنند
مسی تمام نشده است؛ فقط آلبیسلسته را ترک کرد
دیدار برابر بنین، آخرین بازی مسی برای تیم ملی آرژانتین بود؛ اما به معنای پایان کامل دوران بازی او نیست. مسی همچنان بازیکن اینتر میامی است و بخش باشگاهی دوران حرفهای او ادامه دارد.
به همین دلیل شاید بهتر باشد پایان این مسابقه را «بازنشستگی از فوتبال» ندانیم. آنچه تمام شد، یکی از طولانیترین و مهمترین فصلهای زندگی حرفهای او بود: فصل پوشیدن پیراهن آبی و سفید آرژانتین.
میراثی که دیگر فقط با آمار سنجیده نمیشود
اگر بخواهیم دوران ملی لیونل مسی را فقط در چند عدد خلاصه کنیم، به ۲۰۸ بازی، ۱۲۶ گل و مجموعهای از رکوردهای تاریخی میرسیم. اما چنین اعدادی تنها بخش کوچکی از داستان هستند.
مهمتر از اعداد، مسیر رسیدن به آنهاست؛ از اخراج چند ثانیهای در نخستین بازی ملی، تا شکستهای پیاپی در فینالها، خداحافظی موقت، بازگشت، قهرمانی قاره، قهرمانی جهان، حضور در شش دوره جام جهانی و سرانجام شبی که در مونومنتال، شماره ۱۰ با یک گل و دو پاس گل از فوتبال ملی آرژانتین خداحافظی کرد.
شاید بهترین واژه برای این پایان، «آرامش» باشد
مسی فوتبال ملی را نه در اوج یک رؤیای دستنیافته، بلکه پس از لمس بزرگترین رؤیای ممکن ترک کرد. او جام جهانی را برد، قهرمان آمریکای جنوبی شد، رکوردهای ملی را در اختیار گرفت و در آخرین مسابقه خود نیز مستقیماً روی سه گل تیمش اثر گذاشت.
به همین دلیل، خداحافظی او بیشتر از آنکه داستان پایان یک بازیکن باشد، داستان بستهشدن یک فصل تاریخی است؛ فصلی که با یک اخراج عجیب در سال ۲۰۰۵ شروع شد و با تشویق دهها هزار نفر در ورزشگاه مونومنتال به پایان رسید.




