اخبار دماوند - بر اساس گزارشهای منتشرشده از سوی منابع معتبر سینمایی، دیزنی و استودیو قرن بیستم در حال توسعه قسمت جدیدی از مجموعه «تنها در خانه» (Home Alone) هستند؛ پروژهای که مهمترین ویژگی آن، بازگشت مکالی کالکین به نقش «کوین مککالیستر» است؛ همان شخصیتی که در فیلم اصلی سال ۱۹۹۰ و دنباله آن در سال ۱۹۹۲ بازی کرد.
این پروژه هنوز در مراحل بسیار ابتدایی قرار دارد و بسیاری از جزئیات آن، از جمله کارگردان، سایر بازیگران، زمان فیلمبرداری، تاریخ اکران و حتی جزئیات نهایی داستان، اعلام نشده است. دیزنی نیز تاکنون بهصورت رسمی درباره این پروژه اظهار نظر نکرده است.
با این حال، یک نکته روشن است: این بار قرار نیست صرفاً یک کودک تازه جای کوین مککالیستر را بگیرد؛ خودِ کوین قرار است دوباره در مرکز داستان قرار داشته باشد.
از کودک تنها در خانه تا مردی که دوباره به خانه بازمیگردد
فیلم نخست «تنها در خانه» در سال ۱۹۹۰ با فیلمنامه جان هیوز و کارگردانی کریس کلمبوس ساخته شد. داستان درباره کوین، کوچکترین فرزند خانواده مککالیستر بود که خانوادهاش در جریان سفر کریسمس، به اشتباه او را در خانه جا میگذارند.
کوین ابتدا از تنها ماندن خوشحال است، اما خیلی زود متوجه میشود دو سارق به نامهای هری و مارو قصد دارند وارد خانه شوند. از همین نقطه، یک کمدی خانوادگی ساده به نبردی عجیب و خلاقانه میان یک کودک و دو دزد تبدیل میشود.
مکالی کالکین در آن زمان تنها یک کودک بود، اما نقش کوین او را به یکی از مشهورترین ستارههای کودک هالیوود تبدیل کرد.
دو سال بعد، کالکین در «تنها در خانه ۲: گمشده در نیویورک» دوباره همین نقش را بازی کرد؛ فیلمی که همان فرمول موفق قسمت اول را در مقیاسی بزرگتر تکرار کرد.
پس از آن، مجموعه ادامه پیدا کرد، اما کالکین دیگر در فیلمهای بعدی حضور نداشت و شخصیتهای متفاوتی جای او را گرفتند. در سال ۲۰۲۱ نیز دیزنی فیلم «Home Sweet Home Alone» را برای دیزنیپلاس منتشر کرد؛ فیلمی که تلاش کرد ایده اصلی مجموعه را با شخصیتهای جدید بازسازی کند، اما نتوانست جایگاه دو فیلم نخست را در فرهنگ عامه به دست آورد.
اکنون دیزنی بار دیگر به همان شخصیت اصلی بازگشته است؛ اما این بار با یک تفاوت بسیار مهم: کوین دیگر کودک نیست.
کوین مککالیستر بزرگ شده است
یکی از جذابترین بخشهای پروژه جدید، ایدهای است که مکالی کالکین پیشتر برای ادامه داستان مطرح کرده بود.
کالکین در سال گذشته درباره ایدهای برای بازگشت به نقش کوین صحبت کرده بود که در آن، کوین به یک پدر بزرگسال تبدیل شده است. او فرزند خودش را بزرگ میکند، به دلیل کار بیش از اندازه از فرزندش فاصله گرفته و در نهایت، در شرایطی معکوس داستان اصلی، پشت در خانه قرار میگیرد.
در این ایده، این بار کودک داخل خانه است و نمیخواهد پدرش وارد شود؛ بنابراین خودِ کودک برای جلوگیری از ورود کوین تلههایی میچیند.
به این ترتیب، فرمول مشهور «تنها در خانه» وارونه میشود: مردی که زمانی برای دفاع از خانهاش در برابر دزدها نقشه میکشید، اکنون باید راهی برای ورود دوباره به خانه پیدا کند.
با این حال، نکته مهم این است که این ایده هنوز بهعنوان داستان رسمی فیلم جدید تأیید نشده است. گزارشهای فعلی تنها تأیید میکنند که کالکین در توسعه پروژه مشارکت دارد و فیلمنامه با همکاری ست روگن و ایوان گلدبرگ در حال شکلگیری است. بنابراین نمیتوان ایده «پدر و فرزند» را فعلاً داستان قطعی فیلم دانست.
ست روگن و ایوان گلدبرگ در کنار کوین
در یکی دیگر از نکات قابل توجه پروژه جدید، نام ست روگن و ایوان گلدبرگ دیده میشود.
این دو فیلمساز قرار است در شکلدهی و نگارش فیلمنامه همکاری کنند و از طریق شرکت Point Grey نیز تهیهکنندگی پروژه را برعهده داشته باشند. همکاری آنها با کالکین در توسعه ایده داستان، نشان میدهد دیزنی ظاهراً صرفاً به دنبال بازسازی ساده فیلمهای قبلی نیست و تلاش دارد نسخهای تازه از مفهوم «تنها در خانه» طراحی کند.
البته این همکاری هنوز به معنای آن نیست که فیلم وارد مرحله تولید نهایی شده است. روگن و گلدبرگ ابتدا باید تعهدات قبلی خود را در پروژه دیگری به پایان برسانند و پروژه «تنها در خانه» همچنان در مرحله توسعه قرار دارد.
چرا بازگشت کوین اهمیت دارد؟
شاید در نگاه نخست، بازگشت یک بازیگر به یک مجموعه قدیمی صرفاً یک خبر نوستالژیک به نظر برسد؛ اما «تنها در خانه» از آن دسته فیلمهایی است که شخصیت اصلی آن از خودِ داستان فراتر رفته است.
کوین مککالیستر برای چند نسل از مخاطبان، بخشی از خاطرات کریسمس است.
در واقع، یکی از دلایل ماندگاری فیلم نخست، تنها شوخیها یا صحنههای تعقیب و گریز نیست. فیلم ترکیبی از طنز، فضای خانوادگی، تنهایی کودک، ترس، دلتنگی برای خانواده و در نهایت بازگشت به خانه است.
به همین دلیل، اگر فیلم جدید صرفاً مجموعهای از تلههای خشنتر و شوخیهای تازه باشد، احتمالاً نمیتواند همان جایگاه قسمت نخست را به دست آورد.
اما اگر داستان جدید بتواند مفهوم «تنهایی» را از نگاه یک کوین بزرگسال بازتعریف کند، امکان شکلگیری یک دنباله متفاوت وجود خواهد داشت.
در نسخه اول، کوین کودکی بود که ناگهان مجبور شد مسئولیت یک خانه را برعهده بگیرد.
در نسخه احتمالی جدید، او میتواند پدری باشد که متوجه میشود در میان مشغلههای زندگی، از خانه و فرزند خودش فاصله گرفته است.
در چنین حالتی، خانه دیگر فقط محل وقوع داستان نیست؛ میتواند به نمادی از رابطه پدر و فرزند تبدیل شود.
یک بازگشت ساده نیست؛ آزمونی برای نوستالژی
بازگرداندن شخصیتهای محبوب قدیمی همیشه یک شمشیر دولبه برای هالیوود است.
از یک طرف، نام «Home Alone» هنوز ارزش تجاری و نوستالژیک بسیار زیادی دارد. از طرف دیگر، خاطره مخاطبان از فیلمهای اول آنقدر قدرتمند است که هر دنباله جدیدی ناگزیر با آنها مقایسه خواهد شد.
این مشکل را مجموعه «تنها در خانه» پیشتر نیز تجربه کرده است.
فیلمهای بعدی بدون کالکین تلاش کردند فرمول اصلی را تکرار کنند، اما نتوانستند همان تأثیر فرهنگی دو فیلم نخست را ایجاد کنند. حتی «Home Sweet Home Alone» در سال ۲۰۲۱ نیز نتوانست این شکاف را بهطور کامل پر کند.
بنابراین بازگشت کالکین اگرچه یک امتیاز بزرگ برای پروژه است، اما بهتنهایی تضمینکننده موفقیت فیلم نیست.
مخاطبان امروزی قرار نیست فقط «کوین» را ببینند؛ آنها قرار است با خاطرهای که از کوین دارند روبهرو شوند.
سایه سنگین کریس کلمبوس و کاترین اوهارا
درست در زمانی که خبر توسعه فیلم جدید منتشر شد، کریس کلمبوس، کارگردان فیلم اصلی و «تنها در خانه ۲»، درباره بازگشت این مجموعه صحبت کرد.
کلمبوس اعلام کرده بود که از پروژه جدید اطلاعی نداشته و پیش از انتشار خبر، درباره دشواری بازگرداندن روح فیلم اصلی بدون کاترین اوهارا صحبت کرده بود.
اوهارا که نقش «کیت مککالیستر»، مادر کوین را بازی میکرد، در ژانویه ۲۰۲۶ درگذشت.
کلمبوس تأکید کرده است که رابطه میان شخصیت مادر و کوین بخش مهمی از مرکز عاطفی فیلم اصلی بود و بازسازی همان ترکیب پس از مرگ اوهارا دیگر ممکن نیست.
این مسئله اهمیت زیادی دارد؛ زیرا «تنها در خانه» برخلاف تصور اولیه، تنها درباره دو دزد و یک کودک باهوش نبود.
در قلب فیلم، یک رابطه خانوادگی قرار داشت: کودکی که احساس میکند خانوادهاش او را نمیخواهند و سپس، وقتی واقعاً تنها میشود، متوجه ارزش خانواده میشود.
به همین دلیل، مرگ کاترین اوهارا برای هرگونه تلاش جهت بازسازی کامل فضای فیلم نخست، یک فقدان واقعی است.
هری و مارو هم بخشی از فرمول جادویی بودند
کلمبوس همچنین بر اهمیت دو شخصیت هری و مارو تأکید کرده است؛ دو دزدی که با بازی جو پشی و دنیل استرن به یکی از معروفترین زوجهای کمدی سینمای خانوادگی تبدیل شدند.
شاید بتوان شخصیتهای جدیدی برای کوین ساخت، اما مسئله فقط شخصیتپردازی نیست؛ شیمی میان بازیگران یکی از عواملی بود که فیلم نخست را ماندگار کرد.
به همین دلیل، دنباله جدید با یک چالش اساسی روبهروست: چگونه میتوان حس و روح فیلمهای اول را زنده کرد، بدون آنکه صرفاً آنها را کپی کرد؟
از «تنها در خانه» تا «تنها در زندگی»
شاید بهترین فرصت فیلم جدید دقیقاً در همین نقطه باشد.
اگر کوین قرار باشد دوباره همان کودک فیلم ۱۹۹۰ باشد، داستان ناچار است همان مسیر آشنا را تکرار کند؛ خانه، دزدها، تلهها و شوخیهایی که مخاطب قبلاً دیده است.
اما اگر کوینِ جدید، همان کودک قدیمی باشد که حالا بزرگ شده، صاحب خانواده شده و با مشکلات دنیای بزرگسالان روبهرو است، فیلم میتواند معنای تازهای پیدا کند.
آن وقت «تنها در خانه» دیگر فقط درباره تنها ماندن یک کودک در خانه نیست.
میتواند درباره آدمی باشد که با وجود داشتن خانه و خانواده، از نزدیکترین افراد زندگیاش فاصله گرفته است.
و اینجا همان ایده قدیمی میتواند دوباره معنا پیدا کند: خانه جایی نیست که فقط در آن زندگی میکنیم؛ خانه جایی است که باید بتوانیم به آن برگردیم.
هنوز برای قضاوت زود است
با وجود تمام جذابیتهای خبر، نباید فراموش کرد که فیلم جدید «تنها در خانه» هنوز ساخته نشده است.
در حال حاضر، پروژه در مرحله توسعه قرار دارد، فیلمنامه در حال شکلگیری است و جزئیات رسمی درباره کارگردان، بازیگران دیگر، داستان نهایی و زمان اکران منتشر نشده است. دیزنی نیز هنوز جزئیات پروژه را بهصورت رسمی اعلام نکرده است.
بنابراین هرگونه اعلام تاریخ اکران، فهرست بازیگران یا روایت قطعی داستان در این مرحله، فراتر از اطلاعات تأییدشده خواهد بود.
اما یک چیز قطعی است: پس از بیش از سه دهه، چهرهای که برای میلیونها نفر با کریسمس، خانه، خانواده و دوران کودکی گره خورده است، دوباره در مرکز یک پروژه سینمایی قرار گرفته است.
مکالی کالکین حالا دیگر آن کودک کوچک سال ۱۹۹۰ نیست؛ ۳۶ سال از نخستین حضور کوین مککالیستر گذشته و خودِ بازیگر نیز وارد دهه پنجم زندگی شده است.
شاید همین فاصله زمانی، بزرگترین فرصت فیلم جدید باشد.
اگر سازندگان فقط بخواهند «تنها در خانه» را تکرار کنند، احتمالاً با یک محصول نوستالژیک دیگر روبهرو خواهیم شد.
اما اگر بتوانند داستان کوین را ادامه دهند، نه فقط فیلم را، شاید این بار سؤال اصلی دیگر این نباشد که:
«اگر یک بچه در خانه تنها بماند چه میکند؟»
بلکه این باشد:
«وقتی آن بچه بزرگ شد، صاحب خانواده شد و خودش دیگر بلد نبود به خانه برگردد، چه اتفاقی میافتد؟»
و شاید همین پرسش، بهترین راه برای بازگرداندن کوین مککالیستر به خانه باشد.




